{روز اول ملغمه‌ای بود از دلتنگی و نگرانی و غربت و استرس و عصبانیت و ناراحتی و حقارت و… این حس رو احتمالن فقط یه بار می‌شه داشت}

روز اولش و هفته‌ی اولش واقعن لعنتی بود. بعد کم‌کم عادت کردیم. به‌ هم، به فضا. بعد یادگرفتیم چه‌جوری تحمل کنیم. یه جور احساس هم‌دردی. همه مثل هم بودیم. بعدتر با هم دوست شدیم. و بعد چقدر سخت بود جدایی…

حالا! هر از گاهی که یادش می‌افتم، دلم می‌گیره. قلبم فشرده می‌شه. سنگین می‌شم و کرخ…

یه روزی، یه بلواری بود تو این شهر که رنگ قامتش، سپیدارهای کهنی بود که نیمی افراشته و خمیده، سایه‌بان سبز خیابان بودند. یه روزی از همون روزا که پونزده سال پیش باشه، یه عده تصمیم گرفتن رفت و اومد آدمایی که حدودن ۷۰۰ هزار نفر می‌شدن، تسهیل کنن. پرسیدن تسهیل چیه گفتن یعنی سهل بشه، بماند که اسهال شد به جای سهل. خب واسه این‌که رفت و اومد تسهیل شه، این درختا باس قطع می‌شدن تا زیرش تونل رد شه. درختا قطع شدن و کندن هم شروع شد. زمستون اومد، همه جا گل شد، تابستون پر گرد و خاک .باز زمستون اومد و تابستون رقت و همین‌طور گل و خاک . کسی هم نپرسید این پدرآمرزیده‌هایی که این‌جا زندگی می‌کنن گناشون چیا واسه تسهیل (سهل یا اسهال!). خلاصه، یه ده دوازده سالی گذشت تا بالاخره قرار شد اسب تسهیل بیاد تو تونلا بدوه. اما ای دل غافل، اسب کذایی سم می‌نداخت، یعنی نمی‌تونست تو تونل بچرخه. باز گذشت و گذشت تا بعد ۱۵ سال یه چیزی راه افتاد که رفت و اومد مردمی که حالا از دو میلیون بیشتر شدن و تسهیل کنه. بلوار کذایی بی‌درخت شد، شهر قیافه‌اش آشفته‌تر شد اما گرهی از کار رفت و اومد مردم باز نشد که نشد. یه روزی، یه بلواری بود تو شهر که بابت درختاش و کوهش معروف بود. یه روزی همین روزا باز تصمیم گرفتن دوباره گره مردم رو باز کنن و صد تا گره تو پیشونی این ملت بندازن به جاش. این شد که باز قرارشد تونل بزنن و درختا رو قطع کنن تا شاید بعد ۱۵ سال مردم بتونن ازش استفاده کنن. آقا، خط ۲ قطارشهری مشهد از کوهسنگی می‌گذره ها!

{هزینه‌ای که تصادفات رانندگی سالانه به اقتصاد کشور تحمیل می‌کند بیش از ۴۳ هزار میلیارد تومان برآورد شده که معادل بیش از دو‌ برابر کل بودجه عمرانی کشور است}

پس از مدت‌ها ننوشتن و نبودن، سرانجام دوباره تصمیم‌گرفتم که این تجربه را باز هم تکرار کنم. ننوشتن دلیل داشت و نوشتن هم باز دلیل. نمی‌دانم چه شود. این فضای جدید، خانه‌ی تازه‌ای است برای نگاه تازه‌تر من. نگاهی که بی‌گمان یک سال بزرگ‌تر شده و امیدوارم که پخته‌تر هم شده باشد. باری! واژگان را چون لباسی می‌بینم بر تن زار خود. امید که تن‌پوشی روا باشد…

خوابگرد عزیز، مانند سال گذشته، فراخوانی برای نظرسنجی میان وبلاگ‌نویسان در خصوص انتخاب کتاب داستانی محبوب خود در سال ۸۹ انجام‌داده‌است. این‌که من وبلاگ‌نویس هستم یا نه بماند که در این نظرسنجی شرکت‌می‌کنم، اما سال گذشته شرایطی داشتم که کتاب‌های بسیاری خواندم. خوبی روزهای سربازی، بیکاری‌های پیش‌بینی‌نشده‌ای بود که مطالعه بهترین بهانه برای پرکردن این وقت‌های خالی به‌شمار‌می‌رفت. در میان آن‌چه خواندم چند کتاب، کتاب‌هایی بودند که در سال ۸۸ برای نخستین بار چاپ شدند. خوابگر خودش هم تاکیدکرده‌است که: «این نظرسنجی نه مسابقه است، نه یک جایزه‌ی ادبی، نه من و شما این‌جا بر جایگاه داور ادبی. صحبت بر سر کتاب‌هایی ست که از خواندن‌شان لذت برده‌ایم. این نظرسنجی برای این است که تا می‌توانیم، در کنار هم بر رخوت تزریقی! غلبه کنیم، حتا اگر بهانه‌مان ادبیات داستانی باشد. در باره‌ی کتاب‌هایی که دوست داشته‌ایم یا نداشته‌ایم حرف بزنیم و در کنار هرگونه کارکردی که وبلاگ‌مان برای خودمان و بهره‌ای که برای دیگران دارد، در حد یک نوشته هم شده، از ادبیات داستانی نحیف‌مان سخن بگوییم و دیگران را هم با کتاب‌های دوست‌داشتنی خودمان آشنا کنیم.»

کتاب‌هایی که بیشتر پسندیدم این‌ها هستند:

۱- بهار ۶۳: مجتبا پورمحسن

۲- شب ممکن: محمدحسن شهسواری

۳- تا دوشنبه دیگر: غلام‌حسین دهقان